“Czy ktoś z was pracuje w zespole utrzymaniowym, który działa w modelu nearshoringowym/outsourcingowym i z czystym sumieniem może powiedzieć, że jego zespół robi wsztystko aby być jak najwydajniejszy bo się mu to opłaca?”

Pytania pomocnicze:
1. Co zrobiliście, żeby tak ułożyć współpracę?
2. Co zrobił klient, żeby was do tego zachęcić?

Moim problemem jest coś innego co jest niezależne od przyjętej przez zespół metody. Chodzi o ustalenie… “osi współpracy”(?) w takim miejscu, żeby żeby obu stronom opłacało się dbanie od wydajność i jakość. Bo jak na razie to mam wrażenie, że to tak nie funkcjonuje i zespół utrzymaniowy wyoutsourcowany poza firmę macieżystą najlepiej powinien “spieszyć się powoli”. To dla mnie jest bardzie problem z samym modelem outsourcingu tego typu usługi i jakoś nie mogę uwierzyć w jego powodzenie, więc proszę o przykłady, które wyprowadzą mnie z tego przeświadczenia :-)

Idea, którą rozumiem, jest taka: dać obu stronom to czego potrzebują: podkładki dla wyższego managementu, gwarancję stałych wpływów i wypływów, motywację do zwiększenia efektywności pracy.

Nasuwa mi się taki model: Koszty utrzymania są wyznaczane na podstawie statystyki i umów ramowych.

Co rozumiesz przez wydajność zespołu utrzymaniowego? Średni koszt rozwiązania problemu? Ilość rozwiązań, które zostały odrzucone? Średnia ważoną opóźnień względem zobowiązania dla danego priorytetu zgłoszenia?

Może spróbuj wynająć (oczywiście taniej zaprosić na piwo, ale to grozi zajęciem kilku wieczorów) na jeden dzień kogoś z firmy, która zajmuje się na poważnie utrzymaniem od kilku lat. Zaoszczędzisz więcej niż wydasz :)

pozdrawiam,
Jacek